Over ondernemingsplannen en keukens

Groningen, eind november 2014.

Ik kan het niet geloven….
Vermist?
Jan?
Al vijf dagen?
Die altijd serieuze, sportieve, hardwerkende Jan*?
Uit mijn hardloopgroep.
Nee, dat kan niet!
Mijn hart zit in mijn keel.
Ik word misselijk. Allerlei gedachten schreeuwen door mijn hoofd.

Het woord dood druk ik weg.
En nog een keer.
En nog een keer.
Godver!
Het strijdt steeds weer om voorrang in mijn hoofd.

Ik zeg tegen mezelf: “Kom op: concentreer je. Focus! ”
“Ondernemingsplan”.
“Ondernemingsplan”.
“Ondernemingsplan”.

En dan is daar weer dat nare stemmetje.
“Vermist”.
“Hij is dood”.
“Ik weet het zeker”.
Dit voelt zo slecht. Godverdekut!

“Kom op Marit. Het is nu of nooit”.
Ik weet dat het moet, dit is het moment om mijn ondernemingsplan te schrijven.
Kids niet thuis.
Rust in de tent.
Gemotiveerd: dus, hop! Tijd om aan de slag te gaan!
Maar hmm. Nee.
Dit wàs het moment.

Verdrietig en geïrriteerd staar ik naar mijn laptop.
Ik struin het internet lethargisch af op zoek naar houvast.
Blijf maar Googlen op “Jan Janssen”.
En steeds is daar weer hetzelfde nieuwsbericht.
Hetzelfde, maar dan net anders. Overgenomen door de ganse, serieuze, lokale en nationale media.

Het liefste wil ik iedereen uit mijn loopgroep bellen of mailen.
Mijn zorgen delen.
Maar ik doe het niet.
Het voelt ongepast.
Vooral naar al die mensen die veel dichter bij hem staan dan ik.
En omdat ik al een hele tijd niet meer train, maar dat is een ander verhaal.

Dus doe ik het meest logische wat in me opkomt.
Ik groet vriendlief en loop naar lijn vier.

Maar: hoe ga ik het vervoer in vredesnaam oplossen?
Zo zonder auto wordt dat geen gemakkelijke.
Ik heb werkelijk geen idee.
En eerlijk gezegd boeit het me ook totaal niet.
Dat zien we dan wel weer.

Aangekomen bij de Ikea ren ik doelgericht naar de keukenafdeling.
Huh? Jazeker.
Want onze keuken is me al maanden een doorn in het oog.

De oven moet minimaal 45 minuten voorverwarmen.
Om vervolgens na ongeveer dezelfde tijd (!) een eetbare pizza uit te braken.
Als je hem op 220 graden zet.
En als het meezit natuurlijk.

Daarnaast is onze vierpits gasfornuis inmiddels met moeite verworden tot een twee en een halfpits toestel. Op haar goede dagen.
En dan heb ik het nog niet eens over onze Miele koelvriescombinatie. Zo klinkt het nog aardig chique.
“Miele koelvriescombinatie.”

In mijn studententijd (en ja dat is echt al heel lang geleden) gekocht van het ietwat groezelige homostel van wie we onze vorige woning overnamen.
Een beste deal voor maar honderd klinkende guldens. Ja guldens ja.
De smaak van de kinky foto’s op hun slaapkamer bleef gelukkig niet hangen in de koelkast.
Sopje erdoor en fris was hij.
Inmiddels is hij minder fris.
Ik zal je de details over de rubbers besparen.

Al mijn frustratie over deze ochtend knal ik eruit op de keukenafdeling.
Ik ren rond al een razende en wik en weeg.
Dan ben ik eruit.
Achthonderd euro later sta ik weer buiten.
Mijn nieuwe schoenen doen zeer aan mijn voeten.

Ik heb alles. Gasfornuis, een nieuwe kraan, een werkende oven en een mooi kookplaatje.
Zelfs een mooi, nieuw werkblad van 2 meter 65.
Lopend naar de bushalte kom ik eens met een schok tot stilstand.
He? Hoe heb ik dat nou bedacht? Mijn aanrechtblad is veel langer dan het bestelde.
Maar liefst 3 meter 16 namelijk.
Oh shit. Wat suf. Ik ben echt in de war.

Ik ren weer terug naar de vriendelijke geel-blauwe dame van de transportservice.
Ze ziet me aankomen en trekt haar wenkbrauw licht omhoog.
Ze zwijgt wijselijk en ik mompel verontschuldigend wat.
Samen tillen we het werkblad van de kar.
Dan maar zo.
Om nu weer die hele bestelling tegen te houden is ook zo wat.
En nu snel naar huis. Anders staat de bestelling straks voor een dichte deur.
Zucht.
Wat een dag.

Maar goed, de totale afleiding heeft er wel voor gezorgd dat mijn zorgen en verdriet even weg zijn.
En dat is meer dan prettig.

De volgende dag dender ik de Hornbach in en regel nog snel even twee nieuwe aanrechtbladen.
Van de goede lengte deze keer.

Daarna ben ik druk in de weer met het installeren van mijn nieuwe keuken.
Met mijn vader.
Dus met veel geouwehoer en gezelligheid op de voorgrond.
En veel nare gedachten op de achtergrond, zo stiekem tussendoor.
Ik negeer het zoveel mogelijk en blijf me onmachtig voelen.
k heb het te druk om achter mijn laptop te gaan zitten en ben ’s avonds geradbraakt.
De vermissing van Jan wordt gedempt door het gewone leven dat zijn gang weer wat vindt.

Op donderdag kruip ik ’s avonds nog even snel achter mijn scherm.
En daar is plots het verlossende bericht van Arlette, mijn looptrainer.

In mijn inbox knalt het bericht me tegemoet: “Jan is terecht!”

Hij heeft zich gemeld op een politiebureau.
En OH! Wat word ik daar gelukkig van.
Ik heb tranen in mijn ogen en voel dat de zware steen van buik wordt opgelicht.

Wat een mooi nieuws. Daar kan geen mooie nieuwe keuken in duizend jaar aan tippen!

*Als jij Jan Janssen kent, dan weet je wie ik bedoel en voelde je dezelfde zorgen. Zo niet, dan is zijn naam niet van belang. Daarom heb ik hem even veranderd. Dat voelde voor mij gewoon veel fijner.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s