Partir, c’est mourir un peu…

WoonFriesland. Mijn laatste dag, 31-7-2014. Uit de oude doos van mijn WordPress archieven.

Afscheid nemen, is een beetje sterven. En zo voelt het vandaag ook wel een beetje, moet ik heel eerlijk zeggen.

Want daar zit ik dan. Op weg naar dit historische moment. Hoe zal het eruit zien? Wat gaat er gebeuren? Voelt het als een afscheid of gaat dit moment voorbij zonder echt opgemerkt te blijven? Dat zou zomaar kunnen. Ik had het zelf immers ook helemaal niet door. Ik had me vergist in de datum en dacht dat het pas morgen was. Dat krijg je als je amper een dag terug bent van vakantie. En bent gezegend met een licht chaotische aard.

Hoe dan ook, met een lichte steen en een hele grote dartelende vlinder in mijn buik rij ik naar Drachten. De zon schijnt, de natuur is opgewekt en ik voel me goed. Met een slakkengang van 110 kilometer per uur sukkel ik door op de rechterbaan. Lekker traag. Zo kan ik langer genieten van het moment en de mooie natuur.

En dan plots: een voorbijrijdende Golf, volgepakt met drie volwassenen en drie zwaaiende toetjes op de achterbank. Natuurlijk zwaai ik terug. Maar goed, die drie kids blijven maar zwaaien, dus dit vraagt om actie. Ik gooi het gas er even op en met 140 kilometer per uur rij ik ze voorbij en zwaai weer blij terug. Het levert zes blije, lachende hoofden op. En een enorme zwaai- en toetersessie als beloning. Zo, ik ben lekker op weg.

Eenmaal aangekomen is het parkeerterrein bijna leeg. Eerder stond het hier vol. De dame aan de balie is vriendelijk, maar heeft geen bekend gezicht. En dan ineens: een lieve blonde toet, een dikke omhelzing en blijheid dat ik er ben. Een warm welkom van lieve Alida. Ik voel me gelijk weer thuis. En zo blijft het. Ik krijg “koffie met een kraagje” in plaats van espresso en er volgen leuke gesprekken. Het voelt goed om te praten over hoe het was. Want ik heb een enorm goede tijd gehad bij WoonFriesland.

Hoewel, niet alles ging over rozen. Zeker mijn beginperiode in 2007 was ontzettend zwaar. Ik lag niet lekker in het team en kon mijn draai niet goed vinden. Dat had veel te maken met mijn eigen onzekerheid. Ik wilde zo graag een baan vinden waar ik blij van werd. Die ik leuk vond en waar ik mijn ei in kwijt kon. En ja, wat kan ik er anders over zeggen, dan dat ik dat te graag wilde? En toen kwam Marijke, mijn lieve leidinggevende. Een echt mensen-mens. Zij zette mij weer in mijn kracht en gaf mij de plek die ik verdiende. Ik zal haar er altijd dankbaar voor blijven en heb veel van haar geleerd.

De rust op het werk keerde terug. En toen werd daar onze lieve lieve kleine Eli Nelson geboren. Het was 2010 en voor ons een tijd van hoge hoogtes en misschien nog wel diepere laagtes. Vijf ziekenhuisopnames van ons kleine manneke, onzekerheid en optimisme wisselden elkaar af. Wat hebben we het zwaar gehad, Igor en ik. En wat kregen we ontzettend veel steun van onze familie, vrienden, collega’s en kennissen. Het voelde als een warm bad. Ik zal ze er altijd dankbaar voor blijven. Ook nu weer schieten er tranen in mijn ogen.

En toen er datzelfde jaar op mijn werk weer gereorganiseerd werd? Toen dacht ik: het is nu of nooit. Ik voelde dat dit het juiste moment was. Ik was mezelf hard tegengekomen, had veel geleerd en wilde verandering. En inderdaad, dit was het moment!

Ik weet nog goed hoe onwerkelijk het voelde toen ik de uitslagen kreeg van het assessment. Wat een mooi cadeau was dat. Onwerkelijk. En zo werd ik beleidsadviseur. Mijn functie lag maar liefst 5 (!) schalen boven mijn vorige functie. Het was kerst 2010 en ik ging het mijn collega’s vertellen. Beleidsadviseur? Het voelde eerder alsof ik net had meegedeeld dat ik directeur was geworden.

En stiekum? Voelde het natuurlijk ook gewoon ontzettend lekker. Met name naar die collega’s die altijd wel wat op of aan te merken hadden op mij. Ik weet zeker dat er een paar zaten te wachten tot ik keihard op mijn bek ging. Maar dat gebeurde natuurlijk niet.

Al op de eerste werkdag op mijn tijdelijke kantoor in Burgum wist ik het zeker. Dit voelde 1000 keer beter dan alle banen die ik eerder had gehad. Het voelde alsof ik thuiskwam. Ik kon praten over de dingen die me interesseerden, mijn humor werd begrepen en toen Mieke ook nog eens zelf pruttelespresso ging zetten, was ik helemaal om. Dit was goed.

Ik heb geweldige jaren gehad als beleidsadviseur en heb veel geleerd over wat ik goed kan en waar ik minder goed in ben. En dat met een team van fantastische collega’s. Ik gun het iedereen om zo naar zijn werk te kunnen gaan. En wat misschien nog wel belangrijker is: ook hier had ik weer een manager die mij haar vertrouwen gaf en oog had voor mij als persoon. Lieve Jacoliene, je kon me maken of breken. Je hebt me gemaakt. Mijn dank is groot.

En de laatste reorganisatie? Die had ik zelf al doorleefd toen ik in 2013 zwanger was van Yara Noor. Mijn drang om mijn leven anders in te richten, met daarbij ook ander werk, was sterk. Het afscheid van WoonFriesland kwam dan ook precies op het juiste moment.

Ik ben enorm dankbaar dat ik nu weer de kans krijg om mezelf opnieuw te ontdekken. Ik ben weer thuis gekomen. De oude, blije, optimistische avonturier Marit is weer terug. Met veel goede moed, plezier en energie werk ik aan mijn droombaan als tekstschrijver voor sociale, duurzame en maatschappelijke bedrijven.

En daarmee is mijn afscheid gelijk het begin van iets nieuws. En iets mooiers dan ik ooit had durven dromen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s