Hottentotten en Bosjesmannen.

South-africa
Mijn passie is reizen. Is altijd al zo geweest. En dat zal altijd wel zo blijven. Recent merkte een manager Personeelszaken op dat zelfs mijn C.V. er wat uitziet als een spannend reisverhaal. En dat klopt ook wel. Ik vind gewoon veel verschillende dingen leuk en hou van afwisseling. Daarnaast hou ik van onvoorspelbaarheid en avontuur. En dat zie je terug in het verloop van mijn loopbaan.

Helaas heeft het hebben van een jong gezin, een drukke baan en de Masteropleiding Frans van vriendlief ervoor gezorgd dat er in de praktijk te weinig wordt gereisd. Sinds de geboorte van kleineman en kleinmeisje zijn we vooral in en om Europa gebleven. Vaak naar Frankrijk met de auto. Een tripje naar Malta met het vliegtuig. En al hoe leuk dat ook allemaal was; het kwalificeert niet als reizen voor mij. Natuurlijk, dat is een luxeprobleem, dat snap ik ook wel. Maar goed, reizen en op vakantie gaan is voor mij nou eenmaal niet hetzelfde. Wat het verschil dan is? Moeilijk te vatten in woorden. Maar goed, als je behept bent met het reisvirus, dan begrijp je het wel.

Nee, dan het tripje vorig jaar naar Georgië. Dàt leek er meer op. Maar ook daarbij gold: het hebben van kleineman zorgde ervoor dat ik nu nog steeds een beetje weemoedig wordt, als ik aan de vakantie denk. Ik denk aan de schitterende bergen, de mooie authentieke bergdorpjes afgezonderd van alles en iedereen, de wandelingen door de ongerepte natuur….. en de gemiste kansen die daarbij hoorden. Hmmm.

Want ja, kleineman en Georgië gingen supergoed samen, zolang ons avontuur maar een beetje binnen de perken bleef. Dus, niet te lang reizen met de overvolle busjes daar, beetje genieten van de zon aan de kust, lekker op pad naar leuke lokale Luna-parken. Voetballen in de achtertuin van het hostel met de schoolkinderen die de overige kamers gebruikten als school. Lekker samen genieten van (korte) wandelingen, lekker eten en hier en daar een ijsje aflikken. Machtig mooi, zekers. Maar goed: ook weer niet “the real thing”. Want ja, reizen met een vierjarige en, inmiddels, een baby, heeft nu eenmaal zo zijn beperkingen.

Moet je maar geen kinderen nemen, hoor ik je al denken. Dat kan. Zo kun je daar tegenaan kijken. Ik kijk er wat anders tegenaan. Want waarom zou je niet gewoon “the best of both worlds” kunnen hebben? Een fijn gezin en de mogelijkheid om te reizen? Ik denk dat dat heel goed samen kan gaan, alleen misschien niet op hetzelfde moment.

En dus heb ik er iets op gevonden. Ik ga lekker alleen. Naar Zuid-Afrika. Want daar woont goede-vriend-sinds-tien-jaar Oleg Smirnov. De naam doet het al vermoeden, Russisch, en inderdaad, hij lust er wel eentje. Wel twee. Nou spuug ik er ook niet in, dus dat is een goede match. Daarnaast is hij goed gezelschap, houd hij van avontuur, goed eten en kent hij de weg in Zuid-Afrika. Dat wordt dus een machtige vakantie. Maar liefst twee weken lang!

Mede mogelijk gemaakt door mijn vriendlief die thuisblijft met onze kindjes. En ook door behulpzame, lieve vriendinnetjes en schoonzusjes die de oppas-gaten vullen als vriendlief werkt. Hoe geweldig kan het leven zijn? Reizen door “een heel continent in één land” en ook nog gesteund worden door je partner en alle lieve mensen om je heen. Werkelijk waar, ik ben een méér dan gezegend mens!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s